Rechtvaardigheid creëert Compassie
Expressie
Verhalende gedichten over een klein leven.
De grens tussen ontevredenheid
En intens ervaren pijn
Knispert door merg heen
Gestaag tot in het binnenste
Weerbaarheid heb ik nodig
Om de stemmen tegen te spreken
Waarom leef ik zo’n complexe strijd
De grens tussen daadkracht
En lelijke onredelijkheid
Slingert als een liaan in de nacht
Door een donker oerwoud
Zachtheid heb ik nodig
Om te mogen zijn in al mijn kleuren
Wat zet mij in haar kracht
De grens tussen afwijzing
En het gebrek aan ruimte
Vliegt tussen mijn hersencellen door
Tot gespleten flarden aan kopzorgen
Vertrouwen heb ik nodig
Om te kunnen bouwen op mij
Hoe benader ik mijn gemijmer van morgen
De grens tussen rusteloosheid
En extatisch energiek
Breekt als een rollende watermuur
In een spuwende wolk van wit schuim
Evenwicht heb ik nodig
Om te balanceren op de golven van het leven
Hoe kan ik me aan de stroomversnelling overgeven
De grens tussen verwerken
En een volgende depressie
Rolt als een zoute waterval
Over mijn gezicht omlaag
Geduld heb ik nodig
Om voet voor voet te zetten
Wat gaat de tijd soms traag
De grens tussen eerlijkheid
En gedeeltelijk verzwijgen
Stuitert als pinpongbal
Alle kanten op in de verzinsels
Durf heb ik nodig
Om in de spiegel te blijven kijken
Hoe kom ik aan die hersenspinsels
De grens tussen dromen
En het via durven toch maar doen
Tijgert als een soldaat
Door het moeras van zorgen
Moed heb ik nodig
Om in het ondiepe te springen
Wie kan mijn geluk waarborgen
De grens tussen stilte
En oeverloos gewauwel
Schiet als een katapult
In een rechte lijn vooruit
Dosering heb ik nodig
Om gematigd te kunnen spreken
Waar is mijn volgende consult
De grens
Spiegelbeeld
Jij lijkt meer op mij
Dan je wil toegeven
Wij gooien geen zes
Maar soms één
En soms vijf
In het leven spelen wij
Allebei
Telkens weer
Vier op een rij
Ik lijk meer op jou
Dan ik wil geloven
Samen op ons eigen pad
Met intense uitschieters
Buiten de grafiek
Een gedeelde torenhoge lat
Samen alleen op zoek
Naar de juiste dynamiek
Jij lijkt meer op mij
Dan op foto’s zichtbaar is
Allebei eigenwijs op reis
Zoeken wij de waarheid
Te veel toevalligheden
En overeenkomsten misschien
Blijven we verdwalen
In een gemeenschappelijke
Maar individuele strijd
Mag ik nog meer op je gaan lijken?
Ik wil nog van je leren
Dingen van je af kunnen kijken
Ik wil mezelf zo verder herijken
Want ik ben zo bang
Om onder de druk
En het grote ongewisse
Van de toekomst te bezwijken
Wat gebeurt er als jij in de spiegel kijkt?
Maak je iedere dag een praatje
Houd je een gesprekje met jezelf
Met vervolgens als uitkomst
Een aantal afspraken voor de dag
Maar als op een keer
De man in spiegel niet teruglacht
Onthoud dan dat je elke dag
Waarschijnlijk te veel van die man verwacht
Vind je het leuk om op mij te lijken?
Het maakt eigenlijk ook niet uit
Sommige dingen in het leven
Kan je niet zomaar veranderen
Ons spiegelbeeld en onze gelijkenis
Jouw individualiteit en mijn uniciteit
Zijn ons simpelweg gegeven
Ik hoop dat we elkaar blijven herijken
Ik lijk meer op jou
Dan jij op mijn broertje
Maar dat zie je niet
Als je enkel in de spiegel kijkt
Vind je niet dat ons karakter
Onze energetische uitschieters
Sociale verbindingskracht
En perfectionistisch optimisme
Verdacht veel op elkaar lijkt
Jij lijkt meer op mij
Dan dat je zou willen
Ik kan jou verklappen
Wat je nu zelf nog niet weet
Maar wat is daar de lol nou van
Om puzzelstukjes te leggen
Buiten mijn eigen territorium
En ik weet het vrij zeker
Je zet zelf de juiste stappen
Ik lijk meer op jou
Dan op mijn eigen spiegelbeeld
Ik heb blinde vlekken
Voor alles wat ik probeer
Maar ik volg mijn hart
Dat klopt altijd
Die mooie woordspeling
Leerde jij me een keer
Die raak ik nooit meer kwijt
Jij lijkt meer op mij
Dan op je eigen spiegelbeeld
Er is nog ruimschoots de tijd
Om open en eerlijk
Aan jezelf te vertellen
Welke projecties op anderen
Wat voor onverklaarbaarheden
Jou graag te pas en te onpas
Op je pad komen vergezellen
Wat als liefde niet genoeg is
Wat als liefde niet genoeg is
Om te kunnen kiezen
In plaats van te delen
Plus de overeenkomstigheid
Raakt door onbegrip kwijt
Wat als woorden ontbreken
Om te verhullen
Waar het echt om draait
En geluiden die de stilte opvullen
Geven voer om over te lullen
Wat als afstand nodig is
Om te herstellen
De band en de relatie
Omdat geen enkel gesprek
Kan dienen als reparatie
Wat als steun uitblijft
Om te tonen
Dat geborgenheid er is
Net zoals het veilig vangnet
Maakt dat het thuisgevoel beklijft
Wat als liefde niet genoeg is
Om te blijven vechten
Voor samen en elkaar
Nu de verbondenheid stopt
Is het einde ineens daar