Rechtvaardigheid creëert Compassie
Stond een halfnaakte vrouw op de drempel
Nachtelijke Zoek mijn Iphone taferelen
COLUMNS
Het is iets na elven op een zomeravond in Utrecht. Op nog geen veertig centimeter afstand staat een silhouet van een grotere dame van middelbare leeftijd met glimmend zijden ondergoed en een soort kimono-achtige situatie eroverheen. Zij ziet een lange schim met sluik haar die een tas voor zich omhooghoudt. That's me. Enkel een drempel scheidt ons van elkaar. Toch is die scheidslijn voldoende voor het attente buurmeisje van de kimonovrouw om haar voordeur dicht te doen. De deur valt net hard genoeg in zijn voegen dat je haar demonstratieve bedoeling erachter zelf kan invullen. Nu is het toch echt me, myself and I tegenover de halfnaakte vrouw. Ineens meen ik haar te kennen. Rectificatie: herkennen. Ze is de vrouw van. Correctie: vriendin van. Herstel: scharrel respectievelijk bedgenoot van.
Nog geen vijf minuten later zit ik verslagen, verbijsterd en tasloos op de fiets. De eerste tas is terug bij de originele bezitter, maar deze goudeerlijke vinder is na een veldtochtje Zoek mijn Iphone nog steeds mobielloos (en sleutelloos). Drie bochten later ervaar ik voor de tweede keer in mijn leven dat ik geslaagd ben van de middelbare school: mijn tas hangt bij wijze van een soort eerbetoon in de lucht aan de handen van mijn 2,06 meter lange collega. Pff, alsof hij ook maar enige credits verdient voor de hereniging met mijn tas.
De favoriete onpopulaire stamgast met niet aangeboren hersenletsel (NAH) was geheel persoonlijk mijn tas terug komen brengen. Dat precies hij de door mij gezochte tassendief was, klikte als een eureka-lampje inclusief "pling"-geluid met uitroeptekens middenin mijn Zoek mijn Iphone-quest met de wondere woorden van de buurvrouw van de halfnaakte vrouw: “Oh, als je hiernaast moet zijn, dan blijf ik nog even bij je. De buurvrouw is nogal verward.” In een retrospectieve flits zie ik de stamgast van 'mijn restaurant' slingerend op zijn fiets door het Wilhelminapark tegemoetkomen - ik was met mijn volle concentratie bij de achtervolging van het iPhone stipje, maar vond het wel vreemd gek dat hij weer richting het restaurant fietste. Niet dat ik wist waar hij woonde. "PLING!!!" HIJ had mijn tas gestolen. Of ja, per ongeluk meegenomen.
Nou, goed. De zoek mijn iPhone-situatie was ten einde en ik was weer herenigd met mijn tas. En mobiel. Plus sleutels. Op een goede afloop. Voor mij. En voor hem dan? De hereniging tussen de favoriete onpopulaire stamgast en zijn tas zal plaatsvinden bij de halfnaakte buurvrouw. Daar kon hij zijn authentieke zelf zijn, met al zijn woordkunsten (en vunzige grapjes). Mijn hereniging vond plaats in het restaurant waar ik net werkte. Daar kon ik totaal niet mezelf zijn, met al mijn alles.
We hadden iets gemeen, de verwarde stamgast en ik: we did not fit in here, in this restaurant, en toch bleven we komen. Alsof we de aantrekkingskracht van dit middelmatige restaurant niet konden weerstaan. Ineens vond ik het zielig dat het weerzien tussen hem en zijn tas pas misschien later plaatsvond dan tussen mij en mijn tas. Daar zaten immers al zijn kunstwerken in: kleine memoblaadjes met complimenten, woordgrapjes en taalfascinaties. (Sorry dat ik gespiekt heb!) Dat moest pijn doen, om daarvan gescheiden te zijn, en niet zeker te weten of je het terug zal zien. Maar ik vertrouw die halfnaakte buurvrouw er wel op dat zij de tas inclusief de memokunst teruggeeft.
De stamgast was hierna niet meer welkom in ons restaurant. Ik heb zijn voorbeeld gevolgd en me ook afgemeld van nadere diensten.